The Great Gonzo Connection

Geplaatst | 24 juni 2011 | Reacties uitgeschakeld

Kun jij je die jongen nog herinneren op dat feest van Nederlands, een lange jongen, rood haar?’

‘Mmm…’ Ik kijk bedenkelijk. Natuurlijk kan ik me die jongen nog herinneren. Niet die jongen, maar wel wat hij deed.

‘Heb je dat echt niet gezien? Daar heb ik aan het eind van de avond nog een hele tijd mee staan zoenen.’

‘O ja die. Ja, nu weet ik het weer. Oooja. Daar konden we niet echt omheen kijken, zegmaar.’

Haar ogen stralen. We zitten tegenover elkaar.  We zijn weer uit eten bij de Italiaan en dat betekent standaard een gedetailleerd verhaal over haar nieuwe Grote Liefde. Ik hoor het geamuseerd en jaloers aan.

‘Marco heet-ie. Nou die speelt dus onwijs goed gitaar en hij schrijft ook hele mooie liedjes. Hij zocht nog iemand die trompet speelde. Jullie moeten een keer afspreken! En jij schrijft zelf toch ook liedjes?’

‘Ja, ik heb wel eens wat geschreven ja. Dat lijkt me best leuk. Geef maar een keer zijn telefoonnummer.’

‘Hij zit geloof ik ook nog in een bandje. Leuk! Dan gaan jullie misschien een keer samen spelen. Hij is echt leuk! Hij studeert dus ook Nederlands en hij heeft wel iets weg van… ‘ (de rest van het verhaal zal ik jullie en Marco besparen).

Een week of wat later bel ik aan bij een studentenhuis in de Anemoonstraat in Utrecht. Ik wurm mezelf de trap op en word begroet door een fijne geur van sigaretten en bier, in een kamer van drie bij vier (ik voel een songtekst opkomen…). Daar schud ik de hand van Marco, die inderdaad iets wegheeft van… enfin, kijk nog maar eens goed. Vriend Remco is er ook; dat is voor mij een verrassing en het voelt even als twee tegen één.

We laten wat horen van elkaars werk. Dat past. Het is vanzelfsprekend dat we de volgende week weer afspreken. Wij weten dan nog niet dat we The Great Gonzo’s zijn, maar we zijn het. Enkele (één?) repetitie(s) later namen we al wat op.

Tussen Marco en deze Grote Liefde heeft het geen stand gehouden. Hij schreef er een lied over, dat ik jarenlang vol overgave heb staan zingen. Pas vorige maand kwam ik erachter dat zijn lied ging over die ene vrouw, van dat feest bij Nederlands. Die mij ook daarna maar bleef vertellen, bij heerlijk goedkope Italiaanse pizza’s, over haar zoveelste nieuwe Grote Liefde. En díe leuke jongen. En díe scharrel. Tot het genoeg was; het was niet meer amusant en té jaloersmakend. Gelukkig was toen snel duidelijk wie, van al die liefdes, het beste bij haar paste.

En dat lied? We zingen het nog. Het staat op onze verzamel-cd. Kom het maar beluisteren op 26 juni!

(deze blog verscheen eerder op http://greatgonzos.wordpress.com)

Comments